فراهم آورندهء مقدمهء گناه و زمينه ساز افتادن در ورطهء معصيت است . گرچه خداوند مهربان از باب كرامت و لطفش نيّت سوء و تصميم بد را در پروندهء انسان ثبت نمىكند اما بايد مواظب و مراقب بود كه عنايت حضرت دوست وسيلهء بريدن از او نشود . راه پاك شدن از تصميم باطل و نيّت شيطانى ، تمرين ترك و توجه به حضرت حق و متذكر شدن اوضاع و احوال قيامت است . از عللى كه انسان را وادار به روآوردن به تصميم سوء مىكند بايد دورى جست . اين معنا را بايد در نظر گرفت كه انبياى الهى و امامان معصوم و اولياى حق و عاشقان حقيقت ، هرگز قلب پاك و دل صافى خود را به نيّت سوء آلوده نمىكردند ، پس چه بهتر كه خانهء دل را شعبه‌اى از كعبهء قلب آنان قرار داده و از اين كه دل دستخوش بازى بت خطرناك تصميم سوء و همّت آلوده گردد حذر نماييم . حضرت ربّ العزه از باب رحمت و كرامت و عشق و محبّت ، هر نيّت پاكى را گرچه به مرحلهء عمل نرسد در پروندهء انسان منظور مىنمايد و همچون كارى انجام گرفته در كتاب اعمال ثبت مىنمايد . روى اين حساب چرا قلب را به منوّر شدن به نور نيّت پاك سوق ندهيم و اين عرش رحمانى را از دست اندازى شيطان دور نگاه نداريم ؟ چنان كه حضرت زين العابدين عليه السلام در دعايش از حضرت حق خواسته است يا ربّ العالمين و يا اكرم الاكرمين ، به هنگامى كه ما انسان‌ها بين دو تصميم قرار گرفتيم يكى نيّت سوء و ديگر تصميم پاك ، مارا در ارتباط با نيّت پاك قدرت عنايت كن تا از اين طريق رضايت و خشنودى تو را جلب كنيم ، اى مهربان پروردگارى كه به ذات قلوب و آنچه در دل‌ها از خوب و بد مىگذرد ، آگاهى .